Mij's

Biermij

Milo de Bruijne & Feike Hagendoorn

"Het lege glas vangt de meeste tranen" Een Lustrumjaar. Het moment om te reflecteren op wat ons de laatste jaren is overkomen. Hoeveel het huis is veranderd, maar vooral hoeveel wij zijn veranderd. Vriendschappen die vormen. Banden die breken en weer worden geheeld. Relaties aangaan, in realiteit of in het hoofd, soms beiden. Verliefde gevoelens die omslaan in haat en verraad. Nieuwe emoties voelen. Pijn, geluk en genot, verdriet, woede, onwil en tegenzin, zin. Vrienden voor het leven die jou als grootste vijand behandelen. In een wereld vol wendingen, vol pieken en dalen, is het fijn om begeleid te kunnen worden door één constante. Iets om op terug te kunnen vallen, in welke staat dan ook. Iets dat zekerheid of zelfverzekerdheid biedt voor de onzekeren. Iets dat waarheden lospeutert en blijdschap vergroot. Van een normale dag een leuke maken en van een leuke dag iets geweldigs creëren. Wij allemaal zijn een haal aan de tap verwijderd van het kunstmatige geluk dat op de juiste avonden werkelijkheid kan worden. Hetgeen dat ons in alle tijden verbindt. Bier.

Nog steeds maken we gebruik van onze prachtige Heineken-groene bar. Nu met een upgrade die ervoor zorgt dat wij niet 3, niet 4, maar maar liefst 4 fusten tegelijk kunnen aansluiten. Natuurlijk drinken we nog steeds veel bier uit flessen, louter Heineken, en is er hier en daar nog een klein frisje op de turf. Een jaar lang hebben we mogen proeven van 'gratis' bier. De prijs per liter kwam voor het mooiste studentenhuis van Delft zo laag te liggen, dat er werd besloten volledig over te stappen op bier uit fust en elke gedronken pilsje te verrekenen over elk hoofd in huis. Een prachtig jaar. De grootdrinkers betaalden minder en de wat laffere zuipers werden gemotiveerd om hun kosten er uit te drinken. De gemiddelde prijs bleef constant. Helaas kon Heineken zich dit niet blijven veroorloven. Onze prijzen zijn weer gestegen en we zijn terug bij af. Oud en vertrouwd. Het is een eer de jongens uit het huis te mogen voorzien van de benodigde dagelijkse dosis pils. Wij zijn dankbaar, maar jullie nog meer. Geen dank.

Wijnmij

Huub Lindner

Door menig men gezien als eentje met romantische afdronk. De WijnMij niet, ze ziet hem voor wat hij is. Praktisch, sober, warmhartig, iets wat je van elke fles uit de schimmelkast beneden mag vragen en verwachten. Wat beter neem je mee voor onderweg naar die ene plek waar je nog niet lam genoeg voor bent. Een koude fles met een optimaal percentage en smaak. Met wie je graag in de hand over de oude delft loopt, elegantie. Warm omdat hij je voornamelijk tijdens moeilijke scenes in de armen sluit. Net wakker na drie uur dronken slaap zijn de zuren een frisse klap in het gezicht. Wanneer je in de ochtend nog van gister wakker bent is hij de zachte deken die je naar bed helpt. Voor die momenten en vooral anderen is de WijnMij daar.

BroodMij

Kasper Lempers

Diep in de krochten van Studenten Heerenhuisch de Engelenbak bevindt zich een illustere plek waar de BroodMij haar kostbare waar bewaart. Wanneer de andere 27 Heeren nog op één oor liggen, is hij alweer ontwaakt en bezig met zijn dagelijkse taak. In deze vroege uurtjes zorgt hij ervoor dat er brood op tafel verschijnt, vers en in voldoende mate om elke hongerige maag te stillen. Dit alles kan slechts worden gerealiseerd indien de BroodMij haar banden met de Albert Heijn zorgvuldig onderhoudt. Een eervolle taak, die zeker niet voor iedereen is weggelegd. Maar deze taak gaat verder dan alleen brood inkopen. De BroodMij moet de ideale balans vinden binnen haar broodassortiment, zodat aan ieders wensen kan worden voldaan. Uiteindelijk weet hij precies wat er nodig is om elke ochtend weer tot een succes te maken. Zo groeit de BroodMij uit tot een stille, maar onmisbare kracht binnen de Engelenbak, die ervoor zorgt dat de dag voor iedereen goed begint.

Perschmij

Casper Severeyns

Nadat het oudste, mooiste en braviaalste studentenherenhuisch van Nederland aan de toenmalige "Engelenbakkers" werd opgeleverd, stond er in de kamer die tot op heden "K" word genoemd een kast. Omdat deze kast naar zeggen AZG was werd er in de eerste jaren niet naar om gekeken. Dit veranderede toen op een dag de eerste perschmij verder durfde gaan waar dan de iedere andere bewoner voor hem. Hij opende de kast en tot zijn grootte verbazing lag in die kast een vrij illuster object, DE CITRUSPERSCH!! De jongen geloofde zijn ogen niet en is met de citruspersch meteen naar de eetzaal gerend, om zijn huischgenoten, logees en mede HJ's de verblijden met een vers glas persch. En ze leefde nog lang en gelukkig, einde. Dit was het verhaal van de oudste, mooiste en braviaalste HJ-mij van studentenheerenhuisch "de Engelenbak" ondanks dat dit verhaal de laaste jaren in de vergetelheid dreigt te vallen doen de perschmij en de zojuist genoemde oud-huisgenoot dat niet! Zo is André Kuijpers nogmaals verder gegaan dan iedere Nederlander voor hem en werd hij in 2004 de eerste Nederlander in de ruimte. Terwijl de perschmij sinds de introductie van het BSA op zijn eigen manier nieuwe hoogtes aan het bereiken is.

Eimij

Rutger de la Motte

Roerei, omelet, gekookt ei, spiegelei, gepocheerde ei en frittata. Allemaal gerechten waar je vooral ei voor gebruikt. Als je brak bent glijd der altijd wel een eitje in, sommige eten die het liefst met veel olijf olie en mayo. Het is daarom ook van uiterst belang dat er altijd ei in huis is. Maar de afgelopen jaren wordt de ei mij bedreigd door niets minder dan... de vogel griep. Ei prijzen schieten de lucht in, kippen gaan dood. Maar dat houd de ei mij niet tegen door weer en wind eiren te halen 8 dozen vol. 6 voor in de keuken 2 op de kamer L. Is dat niet het geval dan zijn de huisgenoten in rep en roer en krijgt de ei-mij een appje dat hij iemands lunch heeft verpest. In het kort ei is Elssentieel.

LampenMij

Olivier Lap

"En God zei: Laat er Licht zijn! En er was Licht." "En God zag het licht dat het goed was; en God maakte scheiding tussen het Licht en duisternis." Licht heeft duisternis nodig, en vice versa. Zonder het Licht geen duisternis als yin en yang. Een eeuwige strijd tussen de HEM en de LampenMij in de ban van de verlichting. Licht is het leven, het alles, de totaliteit. Het brengt warmte en samenkomst, wat begon bij vuur en eindigt bij fluorescentie. Wees dankbaar voor het donker, want zolang de duisternis bestaat, zal het Licht herkeren. Zoals onze voorouders om het vuur heen zaten, de oorsprong van verhalen vertellen, tevens de taal zoals wij dat kennen, doen wij niets minder. God schiep het Licht om zijn Engeltjes van leven vol verhalen te voorzien.

Espressomij

Finn Pals

In een huis waar de nachten lang zijn en de ochtenden zwaar, is er slechts één apparaat dat de boel draaiende houdt. De espressomachine is niet zomaar een apparaat; het is de hartslag van de Engelenbak. De perfecte ochtend bestaat altijd uit een sigaret met een warme espresso in de vroege ochtendzon op ons zo vertrouwde en geliefde balkonnetje. Niks stoomt men meer klaar voor een dag lang zwoegen. Waar de bravilor staat voor massa productie en kapitalisme is rancilio voor de ware fijnproever binnenshuis. De echte genieter die geen genoegen haalt uit een bakje drap gezet zonder liefde door een ongeschoolde hj. Ook voor de jongens die in de vroege ochtendschemering het pand al moeten verlaten, zij die de half-10-koffie al maanden niet meer hebben meegemaakt. Staat espresso paraat. Wanneer de vorige avond onverhoopt toch wat bonter is uitgepakt dan de planning toeliet, brengt de espresso de broodnodige verlossing. Het is het enige tegengif voor de zware dag die je tegemoet staart; een vloeibaar eerherstel. Met liefde vervul ik deze taak binnenshuis en hoop ik de jongens die dit het hardst nodig hebben een arm om de rug te kunnen slaan in hun moeilijkste momenten en diepste dalen.

Kluschmij

Berend Veltkamp & Hummus Aben

De Kluschmij is de absolute ruggengraat van de Engelenbak. Zonder ons valt dit pand simpelweg uit elkaar. Wij vormen de harde fundering die ervoor zorgt dat alles functioneert. Bij cruciale momenten zoals het Huischfeest, de schilderweek en de klusdagen leunt het hele huis op onze vaardigheden. Laten we wel wezen: de klushoek is zonder twijfel de gevaarlijkste plek van het huis. Het is er levensgevaarlijk en daarom is deze zone strikt en uitsluitend toegankelijk voor échte heren. Geen plek voor tere zieltjes. Toch is het exact uit deze chaotische vierkante meters dat de meest creatieve en innovatieve creaties van heel Delft voortkomen. De kluschmij staat voor absolute autonomie en nul geklaag. Die eigenschappen maken de Engelenbak tot wat het is, en die mentaliteit rammen we er bij elke bewoner onverbiddelijk in. Of je dat nu zint of niet. Dan een harde waarschuwing over het materiaal. Er wordt gewerkt, maar spullen fatsoenlijk achterlaten is blijkbaar te veel gevraagd. We zijn geen oppas. Dus bij dezen de keiharde eis: ruim je bende op en lever het gereedschap direct in na gebruik. Geen smoesjes. Blijf werken aan het pand en produceer af en toe nog eens een project waar het hele huis daadwerkelijk wat aan heeft.

Webmij

Finn Pals

Het is weer zondag je kijkt er al de hele week met een brok in je keel naar uit. Nog onwetend over wat je moet vragen. Was deze vraag al geweest of niet. Je gaat zitten, niet aan tafel maar op de rand van de bank; erbij horen, maar toch toch zover weg. Je lacht om de grappen maar voelt je op de achtergrond. De eerste bk zondag van de maand. Het moment is om je te bewijzen. Is het dan deze keer eindelijk zo ver. Gaat het lukken? Kom ik een keer op de website? Terwijl je daar zit, vlieg je in gedachten door de afgelopen weken: wat heb je eigenlijk écht voor het huis gedaan? Je verteld je verhaal of rapt het, je doet een toneel stuk of een dansje alles wordt uit de kast gehaald om ook maar een kleine voorsprong op je medejaars te krijgen. De competitie is sterk jij voelt je echter goed. Gaat weer zitten met een lichte vleug van schaamte over je heen, maar toch trots op wat je hebt neergezet. Het begint. De stemming. Handen gaan omhoog er wordt gediscussieerd, overlegd en gesnauwd. In spanning wacht je af een beetje onzeker. Maar deze keer heb je vertrouwen. Het gaat lukken. Dit is hem dan. Even hoor je alleen de koelkast zoemen en het suizen in je eigen oren. Dan... 1 APLAUS VOOR DE HJ VAN DE MAAND

Netmij

E. Sanders

Engelen vliegen wel eens hoog in de wolken en ook deze angels zijn niet vies van de cloud. Van kelder tot de flat moeten de bewoners van de Engelenbak kunnen rekenen op een betrouwbare draadloze verbinding tot het wereldwijde web. Vooral op het moment dat een landelijke lockdown iedere student gebiedt zijn ECT’s vanuit huis binnen te harken, blijkt een stabiele verbinding van levensbelang. Het was rond deze tijd - nog midden in de pandemie - dat oud-netmij Sem Voet, met zijn vertrek uit Delft aan de horizon, mij aanstelde als nieuwe poortwachter der bits en bytes.

We trokken een dag uit om samen het netwerk van kabels, routers, switches en acces points door te nemen. Het was op deze dag dat Sem mij ook een idee toespeelde; een ietwat komische ‘stel dat we…’. Het leek te mooi om waar te zijn en we konden er beiden om lachen, maar in feite was het Sem zijn laatste wens. En samen zouden wij deze wens in vervulling laten gaan.

Een jaar of twee geleden, vertelde Sem mij die dag, heeft onze woningcorporatie een peperduur, top-of-the-line systeem aan laten leggen dat elke huisgenoot, logé en HJ zou kunnen voorzien van een snelle wifi-verbinding. Het fysieke netwerk was geïnstalleerd eer wij met onze aanbieder tot een nieuwe overeenkomst waren gekomen en omdat het bijbehorende contract zo verschrikkelijk duur bleek is aan onze kant nooit een handtekening gezet. De belofte van een gloednieuw netwerk bleef uit. Het systeem werd (zowel fysiek als digitaal) achter slot en grendel geplaatst. In huis keerde men terug naar de oude gewoonte; een lappendeken van routers en signaalversterkers. Alleen Sem had de hoop nog niet geheel opgegeven.

Door de jaren heen groeide zijn droom uit tot een plan en op 21 april 2021 pleegden Sem Voet en ik de grootste wifi-netwerkkaap in de geschiedenis van de Engelenbak. Sindsdien stroomt en straalt ons netwerk door de snelste kabels en de slimste routers. En we hebben er geen cent voor betaald.

Pennenmij

Lars van Berkel - Pennenmij & Milo de Bruijne - Potloodpik

De belangrijkste mij van het huis is misschien niet wat u zou verwachten. Hij functioneert altijd en laat geen steek vallen, dat zou het einde van De Engelenbak betekenen. De Pennenmij zorgt voor schrijfgerei in de eetzaal. Zonder pen geen turven, zonder turven geen eten en geen bier. De fundering van De Engelenbak zou begeven zodra de inkt niet meer vloeit. Inkt is tot grootse dingen in staat. Denk aan Hamlet, 1984, Pride and Prejudice, The Lord of the Rings; allen ooit met de hand geschreven. De pen heeft de wereld gevormd en die traditie zet zich voort binnen dit huis. Binnen de Pennenmij krijgen de best geletterden de kans zich intellectueel te ontwikkelen. Hij is scherp, heeft een correcte grip en is sociaal zeer vaardig, het is een ware puzzelaar. Logischerwijs is uw interesse gewekt en wilt u zich aansluiten bij deze pientere groep mannen. Maar dat gaat niet zomaar. De Pennenmij bevindt zich aan de eettafel: hij zit er als eerste en vertrekt als laatste. Studeren? Daar is geen tijd voor. Er is iets belangrijkers: de puzzel. Met bloed, zweet en tranen wijdt hij zich aan de dagelijkse uitdagingen in de krant en geeft niet op voordat de oplossing gevonden is. Tegelijkertijd bewaakt hij het overzicht. Minder begaafde puzzelaars riskeren een puzzelverbod wanneer zij hun pen misbruiken voor onjuiste woorden. Aan de spelletjestafel is hij ook onmisbaar, pen in de aanslag, klaar om te notuleren en het spel in goede banen te leiden. Beschikt u niet over deze eigenschappen, dan zult u nooit begrijpen waar het bij de pen werkelijk om draait en tot wat het in staat is.

HEM

Fabian ter Haar

Wie een lamp laat branden zonder ziel in de ruimte, trekt een bak. Geen discussie. Het is geen straf, maar een les. Hetzelfde geld voor degene die zijn verwarming aan laat staan, alleen kent die de echte consequenties: het zwarte blik. Niemand weet precies hoe oud het is of wat er allemaal in heeft gezeten, maar één ding is zeker, da's nie mild. Een blikkie trekken doe je niet alleen voor de verwarming. Wie na 22.00u nog door het heilig terrein van de HEM loopt, mag zichzelf voor schut zetten met een nog viezer smaakje. Ik denk dat je daar liever niet achter komt. Wanneer de HEM het tevoorschijn haalt, valt er een stilte die zelfs de luidste kamer tot rust brengt. Maar lieve Engelenbakkers. Hoe streng hij ook is, de HEM is geen vijand. Hij is een bewaker. Van energie, van balans, van het kwetsbare evenwicht tussen chaos en controle dat het huis draaiende houdt. Want zonder hem (HEM) zouden de lampen altijd branden, de verwarming altijd loeien, en zouden de verhalen minder scherp zijn.

Beerkoninck

Fabian ter Haar & Finn Pals

Er staat altijd iets op tafel. Glazen worden bijgevuld, borden komen en gaan. Ondertussen gebeurt het echte werk ergens tussendoor. Een opmerking hier, een stilte daar. De Beerkoninck let op dingen waar anderen overheen kijken. Een Beerkoninck wissel gebeurt niet vaak en nooit zomaar. Het begint meestal met een avond op Virgiel, waar de route net wat anders loopt dan normaal. Meer parcouren, meer omwegen. Niet rechtstreeks van punt A naar B, maar via plekken waar je normaal alleen langsloopt zonder stil te staan. Een vierdejaars Joris wil je niet tegenover je hebben, zeker niet als je op Circus Ranz woont. Zelf lig je op de grond, een Joris die boven je staat en jou haarfijn uitlegt waarom je niet aan zijn hemd had moeten trekken. Een perfect voorbeeld van een Engelenbakker op een Beerkoninckwissel. Aan het eind van de avond is er geen ceremonie. Geen titel die wordt uitgesproken. Alleen een korte bevestiging: "Je bent het geworden"

K.S.V Sanctus Virgilius 1 helft van de engelenbak. De NOG wel prominente kant. Elke week kunnen de mannen hier terecht voor 1 snelle maaltijd. Meestal fusion cooking, meestal vies wel altijd snel. 1 bordje om daarna snel weer te kunnen studeren. 1 culinaire exercitie waarbij de koffie het enige lichtpuntje aan de horizon is. De engelenbak kent 1 koning en een prins die zich hebben bewezen in de 'meestal' jaarlijksche wissel die plaats vindt op het moederschip. In de verte horen ze 1 alarm. Het klinkt bekent. Zweet staat in de nek. Ze weten wat gaat komen. 1 strijd die de mannen eerst tezamen beginnen tegen de trieste vertoning aan huizen die zich elke maandag op virgiel verzameld. Zodra zij met de staart tussen de benen zijn afgedropen, verhardt de sfeer. Dan telt er nog maar 1 ding: de hiërarchie binnen de eigen muren. TRAM LIJN 1 TRAM LIJN 1 TRAM LIJN 1 Spellen worden gespeeld tot er 4 kandidaten overblijven. 2 duos in strijd tegen elkaar, maar plek voor 1. Samen met mijn prins pils kan ik met trots zeggen dat wij de virgiel representeren op de engelenbak en de engelenbak op virgiel. Ik had me geen betere taak kunnen voorstellen en vindt het daarom moeilijk deze op den duur toch uit handen te gaan moeten geven.

Gymmij

D. Kuenen

BSA, een schok voor heel studerend Nederland en een pijnlijke realiteit dat er naast drinken ook iets moet gebeuren tijdens de studententijd. De Engelenbak heeft, los van misschien het rukkershof, weinig bare tijden ondervonden. Maar de invoering van het BSA deed veel met de jongens en een belangrijk aspect van het leven verdween: de Slaapzaal.

Hier kwam gelukkig iets prachtigs voor in de plaats. Verschuilt achter een kast lagen geen jongens meer, maar stapels gewichten. Bij binnenkomst ruikt men nu geen kegel, maar muf zweet. Geen doodse stilte, maar keíharde hardcore. Trainen voor een ringvaart, de vrouwtjes of als voorbereiding op HJ-sloopweekend, al je goede voornemens kunnen zich manifesteren in deze ruimte. De Gym-Mij houdt een oogje in het zeil en zorgt dat het gewicht van alle jongens rond de 89 kilo blijft schommelen. Nu zelfs met een Plasma-TV waar fitness lessen op gevolgd kunnen worden is het aantrekkelijker dan ooit tevoren om wat kilootjes te verplaatsen.

Noodlemij

Roemer Bouma

Diep in de Makro-kast staat een kartonnen doos gevuld met zakjes noodles. Ze gaan sneller op dan iemand wil toegeven, maar dankzij de Noodlemij is er altijd weer een nieuwe doos voordat iemand in paniek raakt. De taak om ze te kopen wordt van krullenbol naar krullenbol doorgegeven een traditie die al jaren standhoudt. Binnen deze voorraad zit één smaak die het huis verdeelt: Samyang Carbonara. Door de meesten gehaat, uitgelachen en principieel genegeerd, omdat het natuurlijk een illegale smaak is die nooit had mogen bestaan. Toch verdwijnen ze opvallend vaak. Een klein, schaamteloos groepje huischgenoten eet ze met overtuiging, terwijl de rest met afschuw toekijkt. Voor de meerderheid blijven kip en beef de vaste klassiekers. Precies wat je nodig hebt wanneer de ijskast leeg is en de lever vol. De Noodlemij zorgt dat deze doos nooit leeg blijft. Of het nu kip, beef of een verboden carbonara is: zolang hij zijn taak vervult, staat er altijd een zakje klaar voor wie het nodig heeft.

Eboman

Jip de Bok

Beste Eboman, Ik schrijf een brief omdat er een gevoel heerst van onvrede en teleurstelling. Het hart van de mij die vroeger oh zo belangrijk was begint steeds minder hard te kloppen. Waar ligt dat aan? Ligt dat aan de gene die nu even de splitser in handen heeft? (Hij kan niks en hij doet niks) Of aan de veranderingen die mee komen met een nieuwe generatie? Het is een vraag met een antwoord wat veel kan betekenen. Het begint allemaal bij hoe de mij wordt uitgevoerd. Oftewel de geschiedenis van de mij. Bonnetjes bewaren, namen opschrijven, berekeningen maken en kosten verdelen. Allemaal op papier met pen bepalen 'Wie Betaald Wat? . Dat was vroeger. Tegenwoordig is het betalen met je telefoon, 'Wie Betaald Wat' op je telefoon openen en mensen selecteren. Een deel van de identiteit van de Eboman valt weg, ten minste zo voelt dat voor mij. Het voelt een beetje als of ik zelf de Eboman ben, ben ik dat ook? Moet ik zelf op mensen letten of zij rood of groen staan? Het voelt allemaal zo nieuw en vreemd. Maar misschien zijn dat gevoelens die bij de nieuwe generatie van de Eboman horen. Één ding is duidelijk, de Eboman verdwijnt nooit, het verandert gewoon. Maar vergeet nooit Eboman, het blijft jouw verantwoordelijkheid. Liefs, de gedachtes en gevoelens die heersen op de Engelenbak P.S don't cry because it's changing, smile because it's changing

KC-limo

Casper Severeyns

Jo what up peeps, its je boy KC-limo in the building whoop whoop. Ik heb dus die tori gehoord over dat de amigo's van de angeljoke best wel hippe goons zijn. Zo zijn veel van die boys hip gekleed met vinted en loafers en die dingen daar toch neef, ze hebben leuke moderne tetterjokie's zoals mascarporno en die tetteramicjes zijn ook nog yusu tantoe inclusief er lopen zelfs van die groene goons rond. En hoewel dat crazy goeie dingen zijn gaan er nog wel dingen tantoe fout bro. Want ff sirieus sommige boys zijn kapot skeer, en die shit is lijp crazy om te pullen in the big 26 a mattie. Gringo's gaan joesoe bikas pakken van andere guys tfoe. Jaartje 25 laat grofvuil kapot lang staan tfoe. Maar wat ik yusu nog het aller aller wierdste vind is dat veel van die boys gewoon plain old water drinken, amice de Vries ff siriyusu. T is toch ziek raar om die ouderwetste saaie kek te sippen. Er zijn dan van die broeders die zeggen van "ik vind water lekker", tfoe je liegt man, knal er gewoon pici limo in vergeet die shizz niet te turven bronacho. En die neefs die zeggen van "ik vind limo niet lekker" jij bent izjen zieke liegbeest man, check die smaakjes: framboos, sinaasappel, grenadine, ice tea, aardbei, blauwe bessen en nog kapot veel meer, lekker toch. Ik hoop hard dat jij deze tori in je oren knoopt, want oprecht je moet een beetje op je aura letten anders heb je echt geen rizz. Peace out,

Frituurmij

Guy Wijsmuller

Frituur is de steunpilaar van ons bestaan. Getypeerd door de geur van een illustere verzameling onverzadigde, geoxideerde oliën, vermengd met de aroma's van donkerzwarte, aan- geklonterde restanten van frikadellen en kipnuggets, zorgvuldig me- chanisch verkregen uit geperst separatorvlees, die nachtenlang hebben liggen doorbakken in de vergeten, nog nasmeulende friteuse. Het is de geur waarmee je tot diep in je neusgaten de prachtwoefen van het huisweekend kunt zien. De geur waarmee je bitterbal na chickenwing naar binnen metselt tij- dens een huisvergadering die eeuwig lijkt te duren. De geur die je wilt ruiken na een glorieuze avond op het Zaak, of op de Toko.. De geur die je wilt ruiken op een brakke dag net voor bk, wanneer je een bord kip met friet voorgeschoteld krijgt. Het is de geur van metaal en vet, van aldehyden en ketonen, de geur van de pracht en glorie van de mooiste hajee-mij die het huis kent. De mij van hete olie, vuur en vlam. De mij die alles te maken heeft met bier, kloten en dronken zijn. De enige mij met het recht om na tienen het balkon te betreden. De enige mij met een turflijst zo ingewikkeld dat zelfs de slimste hajees zweten bij het maken van een afrekenbestand. De enige mij die altijd in goede voorraad verborgen in de klushoek vriezer ligt. De enige mij die zich niet uit in plastic schijnverpakkingen, maar in een perfect uitgemeten, glorieuze geheime kast. De enige mij waar je met een gerust hart de 100 kilo mee aan kan tik- ken. Van huisweekend tot huisvergadering: frituur moet en zal altijd aanwe- zig zijn op het Bakkie.

Fruitmij

Job Linssen

Het is feest op de Engelenbak, het gehele jaar door. Dit maakt dat wij dit jaar nader tot elkander zijn gekomen. Gezamenlijk nuttigen wij onze bieren aan de bar tot middernacht. En wanneer het uur laat genoeg is en de muziek luid klinkt, zijn onze zorgen en ons zelfbewustzijn verleden tijd. Dan komt het fruit in iedereen naar boven. Men danst fruity, men zingt fruity, men springt fruity, men kijkt fruity, men lacht fruity, men streelt fruity en men speelt fruity. Maar hier is dat niet bijzonder; hier voelt men zich vrij genoeg om zijn fruitige aard, die van binnen oprijst, te tonen aan de anderen in huis die nabij zijn. Of is het slechts de fruit-mij die zo denkt? Is het vooral de fruit-mij die zo fruity is? Naast al die avonden waarop veel bier wordt genuttigd, moet daarna ook het desbetreffende fruit worden genuttigd. Het fruit, zo zoet als honing in de lentetijd. Het fruit, ook wel het goud uit verre landen. Het fruit dat het licht in onze duistere dagen verheldert, wordt wekelijks gehaald. Wees daarom eervol naar uzelf en nuttig soms wat fruit. Zo blijven wij allen nog enigszins fruity.

Eetboekman

T. Krijger

Deze koning is zo goed in programmeren dat er een heel verrekeningsboek is gemaakt (digitaal) waarmee online directe saldi kunnen worden bekeken van alle onderlinge verrekeningen.

Snoepjesmij

Tom Vos

De snoepjes mij. Op kamer V in een net te vochtige houten kast ligt een groot assortiment snoepjes met een lijst. Een lijst waar tot de grote teleurstelling van heel het huis weinig wordt geturfd, maar veel snoepjes worden gepakt. De Snoepjesmij is in woorden een mij waar mensen dankbaar voor zijn, maar in daden zal deze liefde nooit voelbaar zijn. De mij hangt al jaren aan een zijden draadje, maar moge hij nog blijven hangen.

Makromannen

Tom Vos & Guy Wijsmuller

Op naar de Makro, het is weer zover. De toiletrollen zijn weer in de wasbakken beland en de vuilniszakken vol gekotst. Met liefde vertrekken Guy en ik naar de Makro om het huis te voorzien van alle grote inkopen. De grote inkopen die wij ongeveer elke 2 doen zorgen ervoor thuis dat we altijd genoeg: zeep, toiletpapier, doekjes, thee, kruiden, olie, en natuurlijk koffie hebben. Dat en nog veel meer mede mogelijk gemaakt door Uw MakroMan en Makroslet;

Spelletjesmij

Max van Vijfeijken & Kasper Lempers

Er zijn weinig ervaringen die meer vreugde opwekken dan het thuiskomen na een lange dag; om vervolgens de eetzaal te betreden en je de vertrouwde stemmen van enkele huisgenoten te horen brullen vanaf de spelletjestafel. Opgewonden huppel je naar boven, en je boft, ze zijn aan het Hartenjagen. Je stapt in tegen een onredelijke prijs aan je persoonlijke welzijn, maar je vertelt jezelf dat het waard is. Je verdwaalt vervolgens voor de komende drie uur in een roes van winst en verlies, vreugde en ellende, talloze onverwachte wendingen, om uiteindelijk toch niet met de buit naar je kamer te strompelen. In je bed contempleer je de strijd die je net hebt geleverd wanneer er iets fundamenteels in je oprijst. Van Toepen tot Perudo, Braadslede tot Vergiet, Presidenten tot Liegen, Dobbelen tot Sjoelen; voor allen geldt Winnen is niet voor iedereen Maar spelen doen we samen

Theedoekmij

Kasper Lempers, Max Ritsema van Eck, Berend Veltkamp, Fabian ter Harig, Tom Vos, Olivier Lap

theedoeken, het fundament van de engelenbak. Zonder schone theedoe- ken geen schoon servies, zonder schoon servies geen eten, en zonder eten geen Engelenbak. Deze verantwoordelijkheid ligt bij een select groepje jongens. een club waar je na een eerste jaar je tweede en wel- licht derde jaar deel van uit mag maken. De meest eervolle taak voor het meest hechte gezelschap: de Logees. Deze jongens zijn uiterst gedreven om de theedoeken ten alle tijden schoon te houden. Gedaan aan de hand van de 5 D's: droog, dik, dia- gonaal, driehoek en doek. Worden deze 5 punten niet gewaarborgd dan zal de TheedoekMij uitsterven, wat zal leiden tot de ondergang van de Engelenbak. Tijdens de jaarlijkse- en halfjaarlijkse huischvergadering worden de punten op de proef gesteld. Hebben de heren deze taken niet goed uitgevoerd, dan staat daar lichamelijke straf op. De huisgenoten staan op een rij, theedoek in de hand, en zij zullen de jongens theedoekspankies geven tot ze erbij neervallen. Een treurige, doch rechtvaardige gebeurtenis waar de logees hun les wel van leren. Maar uiteindelijk doen de jongens het met liefde. Aldus de TheedoekMij,

TikMij

Fabian ter Haar

Lang geleden, nog vóór de moderne apparaten, werd er in De Engelenbak geseind. Tik... tik-tik... tik. Via leidingen, radiatoren en houten balken werden berichten doorgegeven. De eerste Tikmij beheerste die taal als geen ander. Hij wist precies hoe hard en hoe vaak hij moest tikken om een boodschap over te brengen. De eerste seinlijst is zelfs in de eetzaal nog te zien... Nu, als de camerabeelden even vastlopen, klinkt er ergens een zachte tik in de muur. Als de telefoon stil blijft terwijl hij zou moeten rinkelen, hoor je een ritme door de leidingen gaan. Tik... tik-tik... En plotseling werkt alles weer. De bewoners van De Engelenbak maken er geen punt van. Ze knikken alleen en zeggen: "De Tikmij regelt het wel." De TikMij is meestal op de achtergrond, mensen vergeten soms dat hij bestaat. Maar diep in de nacht, als alles stil is en zelfs de Engelenbak lijkt te slapen, hoor je het nog steeds. Tik... tik-tik... tik.

ArchiefMij

Fabian ter Haar

Momenten op de Engelenbak beleeft iedereen op zijn eigen manier. Het zijn momenten van glorie, liefde, verdriet, noem het maar op. Eén ding is zeker: de Engelenbak is voor iedereen een tijd van nostalgie. Nostalgie wordt vastgelegd in het Archief van 't bakkie. De ene keer drinkt een huischjongste de urine van de ander, de andere keer doet een HO een grote boodschap vanaf het platje in kamer L. Soms zijn het de kleine momenten die blijven hangen: een blik die net iets te lang duurt, een gesprek op het balkon terwijl de stad langzaam wakker wordt, of een onverwachte lachbui om iets dat eigenlijk nergens over ging. Maar juist dat "nergens" is precies waar de magie vandaan komt. En ja, soms zijn er momenten die je liever niet zou archiveren, maar juist die verhalen krijgen de meeste kleur wanneer ze jaren later opnieuw worden verteld. Dan worden ze groter, absurder, en vooral: beter. Het Archief is geen verzameling perfecte herinneringen. Het is rommelig, luid, soms een beetje smerig, maar altijd echt. En misschien is dat wel de enige voorwaarde om een moment Engelenbak-waardig te maken: dat het geleefd is, zonder filter, zonder plan, maar wel met volle overtuiging.

Peukenmij

F. Poelman & D. Kuenen

De Peukenmij, terug van weggeweest. De Peukenmij is opgericht door Oudhuischgenoot Tycho Stellart, deze kocht in zijn tijd goedkoop peuken in het buitenland in voor de tabaksjunkies van toen, en verkocht ze door voor de normale prijs. De winst hiervan ging naar asbakken, ventilatoren en andere voorzieningen om de niet-rokers (nerds) in huis te compenseren voor de “overlast” die rokers in huis veroorzaakten.

Na de heer Schellart was er Benno Fiorito. Deze heeft er voor gezorgd dat er een heuse peuken automaat in het mooiste huis van Delft is komen te hangen. Tijdens een proefperiode bij Lekkerland waarin genoeg peuken moesten worden gekocht, kocht hij zelf de hele peukenautomaat leeg om deze vervolgens op de turf weer aan te bieden. Toen de proefperiode eenmaal voorbij was, was het een feit, de Engelenbak had officieel een peukenautomaat hangen in de middengang!

Maar echter, aan alle mooie dingen komt een eind. De chipknip ging regelmatig kapot, en wie had er nou nog cash om peuken te kopen? De afname ging omlaag en Lekkerland voelde er niet zoveel voor om onze automaat te upgraden naar contactloos betalen, er werd immers niet meer veel afgenomen. Deze vicieuze cirkel heeft geleid tot het verlies van onze peukenautomaat, een mooie tijd waar we helaas slechts de beschadigde middengang vloer aan over hebben gehouden om hem te herinneren.

Jaren later kwamen er twee enthousiaste rook sjaarzen op kamer V te wonen. Maar het leven van een sjaars is duur, en sigaretten tegenwoordig ook. Deze heren, Laurens Gaarlandt en Timo Krijger, besloten om hun eigen sigaretten maar te gaan schieten. Toen de andere tabaksjunks eenmaal doorhadden dat er sigaretjes geschoten konden worden op kamer V, gingen de potten, evenals Timo’s en Laurens hun portemonnee, als maar sneller leeg.

Tot op een dag Timo en Laurens besloten een turflijst bij deze pot neer te leggen. De Peukenmij was eindelijk wedergekeerd.

Na een beetje gepuzzel heeft de Peukenmij nu eindelijk het perfecte plekje gevonden in Lorre 2.0, onderhand de mooiste plek van de bovengang, moge hij daar nog lang blijven bestaan.

Pablomij

Joep Terpstra

Veel mensen worden afgeschrikt door een huis met 28 mannen, maar de echte kenners weten dat hier nog wat anders rondloopt. Een schim Een roofdier De geheime heerser van De Engelenbak Wat door de gangen dwaalt, opzoek naar zijn nieuwe prooi. Intimiderend, sierlijk, onvoorspelbaar Een tijger met een groot speelveld, gemarkeerd door de lijken van zijn tegenstanders Een naam die je niet kan, of wil uitspreken Uvuvwevwevwe Onyetenyevwe Ugwemubwem Osas De Pablomij, een aangewezen dienaar van deze tijger, die eenmaal per dag ervoor zorgt dat Osas eten voorgeschoteld krijgt, en dat al zijn andere wensen ook voldaan zijn. Van het ontdaan van vlooien tot het bouwen van een nieuw huis, het scheppen van poep tot het scheppen van lijken. Een echte eer,

Huischjongsten

Guy Wijsmuller

Zoals een kind via de vagina de wereld in glijdt, zo kropen wij als onwetende jongetjes naakt, op handen en voeten, via de eetzaaldeur de Engelenbak binnen. De volgende ochtend word je wakker op een slaapzaal, tussen zes anderen nog reeds onbekende jongens, die je vanaf dat moment je mede-jaars kan noemen. De weken die volgen, voelen als één lange koortsdroom. Je eerste Huislunch, waar je wordt geïntroduceerd met de 'afwaschallenge': ditmaal een bierkanon gevuld met een pak vla, een halve pot augurkensap en voor de proteïne een rauw ei. Je eerste BK, waar je met grote ogen, en gesnoerde mond luistert naar alle idiote gewoontes en puntjes, om uiteindelijk met een trillende stem, je eerste hajee-vraag te stellen. Je eerste Virgiel-eten, waar je roti van aluminiumfolie moet eten vanwege het thema van die week. Je eerste zaakavond, waar de leukste herinneringen die zijn van thuis op het bakkie, verneukt in de pit naast je huisgenoten, na een geslaagde borrelavond. Nu, vele koffierondjes, fusten, banken, statiegeldblikken, glas en vooral een nog grotere hoeveelheid grofvuil op de jvb verder, kijk ik terug op die eerste weken en zie ik hoe snel wij als jaartje zijn genesteld, en hoe we écht onderdeel zijn geworden van dit prachtige huis. Ik denk terug aan hoe Rutger en mij, als ware Engelenbakkers, op een of andere Virgielborrel alle eerstejaars van hun kleren ontdeden, inclusief de clubgenoten van Hummus en Job. Ik denk terug aan ons hajee-filmpje, aan de jerrycan lichte borrel in de maag, aan het rillend door de regen fietsen naar Restaurant 'De Engelenbak' in Leiden, om daar teleurgesteld te worden door een pand dat zijn naam niet waarmaakte, en ons niet de warmte bood die we thuis gewend waren. Ik denk terug aan de talloze ochtenden waarop een ouderejaars je bed binnenstormde om te schreeuwen dat je koffie moest lopen, waarna je met je brakke borrelkop bij je mede-jaars in bed kroop om de avond ervoor te ontleden. Van niet durven appen in de huischat naar het meest actieve jaartje. Van het jaartje met de minste turfjes in de biermij, naar het jaartje met de meeste (echt zo) De tijd tussen die eerste weken en nu is als een engeltje voorbijgevlogen. En hoewel we nog een tijd te gaan hebben, kan ik nu al zeggen dat ik dit hajee-leven, de enige periode van onze tijd in het huis waarin je als jaartje in de volle schijnwerpers staat, enorm ga missen. Dus we genieten. Zolang het nog kan.

DuwoMan

Max Ritsema van Eck

De Engelenbak, het mooiste, grootste en tevens prominentste pand aan de Oude Delft. De bewoners genieten hier van volle vrijheid, vreugde en gekkigheid. Er wordt gedronken, gefeest en gebrast, dit gaat echter wel gepaard met de nodige vernielingen van bepaalde hoogstaande objecten. In dit geval staat de befaamde DuwoMan altijd voor de heren klaar. Een gebroken toilet, een kapotte voordeur, een rottende gevel of zelfs een afgebrand huis, daar weet de DuwoMan wel raad mee. Door het gehele land heeft hij zijn connecties om het huis in de best mogelijke staat te houden. Het kan soms enige tijd duren, aangezien stichting Duwo niet de meest capabele werknemers heeft en het soms enige tijd duurt voordat er reactie komt. Maar na vele uren bellen en nachten van weinig slaap, met geen beltegoed meer, lukt het toch altijd om een bouwvakker deze kant op te krijgen die de klus klaart. Uit dankbaarheid en eerbetoon voor de reparatie drinken de Engelenbakkers dan gezamenlijk een pilsje aan de bar, waarna er na flink wat versnaperingen weer iets nieuws kapot gaat in het pand. En ja, dan mag de DuwoMan weer exact hetzelfde riedeltje uitvoeren. Maar dit doet hij met alle liefde en passie. Op nog veel domme acties van jongens waardoor er dingen kapot gaan, zodat de DuwoMan weer los kan barsten!

Pitmij

Tom Vos de Pitmij

De Pit, Een plek waar je film kijkt, terwijl er ook vrouwen aan de bar zitten. De Pit, Een plek waar je iets kwijt raakt en nooit meer terug vindt De Pit, Een plek waar de liefde onnodig publiek wordt bedreven De Pit, Een plek waar we keer op keer interstellar kijken. De Pit, Een plek waar in slaap vallen geen schaamte is De Pit, Een plek waar we samen komen. De Pit, Een plek waar we van houden.

Zaakkoning

Kasper Lempers, Luka 'Chompa' Gaugler, Max van Vijfeijken

Voordeur!!! Het is weer dinsdag, en dat betekent maar één ding: Zaaketen. Met een behoorlijk Tettergroepje lopen we met hongerige passen naar het Delftsch Studenten Corps. In de afgelopen jaren is er behoorlijk wat veranderd in deze wekelijkse traditie. We zitten inmiddels niet meer tussen de dibo's te eten, want die moesten plaatsmaken voor iets nieuws: de Huisavond. Daarnaast is er ook nog eens een nieuwe chef die in de keuken staat. Chef Turtle, een man die zichzelf kok noemt maar door menig huischgenoot eerder als experimentator wordt gezien, draagt de verantwoordelijkheid voor het avondmaal. Wat er precies op tafel komt, blijft tot het laatste moment een verrassing, en zelden een aangename. We mogen van geluk spreken dat de HJ's elke dinsdag genoeg koekjes hebben gehaald om alsnog met een verzadigd gevoel te eindigen. De Zaakkoning is persoonlijk verantwoordelijk voor het voortzetten van onze Corporale huistradities, zowel binnen als buiten het Delftsch Studenten Corps. Menig Engelenbakker is dan ook niet alleen op dinsdag te vinden binnen de muren van Sociëteit Phoenix. Ook op maandag en woensdag staan de Heeren weer op de borrel vloer, ouderwets te tetteren. Met één ding gemeen: een engeltje op de borst. Als echte Tetterbazen vertegenwoordigen wij ons huis, zichtbaar en standvastig, zoals alleen Engelenbakkers dat kunnen.

LHC

Jip de Bok, Finn Pals, Guy Wijsmuller

Als de klok 00:00 slaat, en de simpele zielen van de middenzaal, zich als schapen naar de achterzaal verplaatsen, om zich daar als ranselbakken te verkopen aan lage vrouwen, is er een groep, die er alles aan doet, de fusten te laten pompen, de bieren te laten drinken, de kots te laten vloeien. Het is natuurlijk de LHC. De een met een bowlingbal om zijn lul, de ander met de arm van een pop om de zijne, zo wordt je verwelkomd tot de LHC Misschien wel het grootste geheim van het bakkie voor de buitenwereld, de bangalijst onder de engelen, maar met menig respect en waardering, Zetten wij ons in een veilig licht, goed verstopt onder de houtsnede van het barretje. De trotse taak van een LHC-bestuurslid, brengt een heftige vloek met zich mee, een vloek, waar velen zoals ik, de niet-neukers, nachten wakker van liggen. De vloek die zich uit, als een etterende tumor aan je oor, de vloek van de lid-af. In menig verdriet schrijf ik hier dan ook, als enig niet lid-af bestuurslid, dat ook dit jaar, de vloek ons als duivel te pakken heeft gekregen. Maar ik, schrijf in volle overtuiging, dat ik gespaard zal blijven, en de trots van de LHC, zal voort brengen. Hoewel de duivel ons in volle gang probeert de tarneren, heeft hij met zijn gruwele een ding gelukkig niet vast kunnen pakken; het prachtig groengele LHC-bankje naast de bar. Verboden voor volk zonder slang, zonder borsthaar, zonder libido, zonder lust. verboden den vrouw. Terwijl er op het het platje wordt gestreden om een of andere simpele sloerie in bed te krijgen, wordt er op dit bankje het echte gevecht gevochten. Men drinkt hier bieren alsof ze geen andere keus hebben, men legt hier kaarten alsof hun leven ervan af hangt. Hier wordt gelachen en gehuild, hier wordt getekend en gepraat over bloemetjes en bijtjes. Hier worden jongens broeders. Hierbij roepen wij, als LHC dan ook op. Kom, zit en teken. Neuk ze, maak ze kapot en maak ons trots Gegroet.

SOSmij

Jip de Bok & Finn Evar Pals

Het is acht uur 's avonds; de zon zakt weg en een zachte schemering valt door het raam. De lucht kleurt diep oranje en doet me denken aan eidooiers zo breekbaar, maar ook zo eindeloos veelzijdig. Mijn hoofd stroomt over van ideeën. Ik pak de kom die ik onlangs kocht van de 6x nieuwe lijst. Mijn handen wassen? Nee. Ik koester de aroma's die aan mijn huid kleven na deze lange, zware dag. Ik maak een theedoek vochtig en draai hem in een perfecte cirkel op het aanrecht. Daarop leg ik de zware, koele kom van glanzend metaal. Kalm scheid ik de dooier van het eiwit. De dooier rust zwaar op mijn vingers, terwijl het eiwit traag en glibberig naar beneden druipt. "Mosterd..." fluister ik. Pittige, romige Dijon met een Franse twist. Verleidelijk. Dan de citroen: fris en zomers als een vakantieliefde. Ik snijd hem rustig open en knijp met een tedere doch strenge hand het sap eruit. Ik haal de garde uit de lade die altijd een beetje moeilijk open gaat. Terwijl ik begin te kloppen, laat ik de olie in een zijdezacht straaltje de kom in vloeien. Kloppen. Kloppen. Kloppen. Er komt een punt waarop je ziet dat het gaat gebeuren: emulsificatie. De romige, ivoorwitte saus komt tot stand, precies zoals ik had gehoopt. Ik doop mijn pink in de viskeuze massa en breng een flinke kwak naar mijn mond. Ik verlies mezelf volledig in het moment; het voelt even alsof ik alleen ben met de zachte saus. Ik kijk om me heen. De pannen glinsteren in het laatste licht, de messen zijn vlijmscherp en de houten planken glimmen van de olie. Wat ben ik dankbaar dat de SOS-mij bestaat.

Printmij

Roemer Bouma

In kamer L staat het meest ondergewaardeerde apparaat van het hele huis: de printer. Een machine die bij elke printopdracht roept dat haar toner "bijna leeg" is, maar dat is slechts schijn. Want zolang de Printmij waakt, raakt die toner nooit écht op. De Printmij zorgt dat er altijd papier in de lade ligt, dat de printer niet spontaan stopt door een "algemene foutmelding", en dat deadlines niet eindigen in zweet en stress. Wanneer de rest van het huis denkt dat de printer overleden is, is het de Printmij die haar weer tot leven wekt. Waar al dat papier en al die toners vandaan komen, blijft een mysterie. Ze worden niet gekocht, nooit gedeclareerd, en toch zijn ze er altijd. Alleen de Printmij en zijn voorgangers kennen de bron een geheim dat van generatie op generatie wordt doorgegeven. De verantwoordelijkheid voor het gezoem in de middengang: zolang er een Printmij is, zal de printer nooit echt leeg zijn.

Gordijnmij

Huub Lindner & Pablo Meijer Galan

De vieze hand van een huischgenoot is dreigend voor een theedoekmij. Het vieze moet weg. Of vooral ergens anders zijn. Een theedoek is voor de hand liggend en snel gegrepen, maar vieze vaat is het gevaar en schone vaat is de verantwoordelijkheid. Een probleem dat door de hoofdverantwoordelijken moet worden verholpen. De grootste doeken in huis. De Gordijnmij,